piskliwie - ale Izabela stała tuż przede mną, a potem tłum nas rozdzielił, po

grozi.
hrabią, człowiekiem, który może jedynie zepsuć jej
Brakowało jej tchu.
- To pierwsza zasada dobrego ojczyma - zgodził się Ethan.
dokładnie to, co myślą o sytuacji rodziny, a dopiero potem nastąpi
nad dachami i kominami wstaje świt. Sądząc po czystym świetle,
I chociaż znów musiała przyznać mu rację, poczuła się bezradna i niespokojna. Edward nie zamierzał zrezygnować ze swoich zamiarów, więc wyglądało na to, że to ona będzie musiała się poddać.
- Ale go chyba kochała?
- Nadal bardzo się martwi tymi prezentami - wyjaśniła jej
- Bardzo piękne - pochwalił ją ciepło.
kradzieży w kolekcji księcia.
wielu artystów i w pewnym sensie uważa się mnie za
- Dzięki Bogu! - Zuzanna była boso, tylko w płaszczu
Roześmiała się w głos.

bronią, założył, cisnął bagaż na tylne siedzenie. Siadając za kierownicą jej wozu, starał się nie
– Złap mnie, jeśli potrafisz, RJ – szepnął kobiecy głos. Serce stanęło mu w gardle.
to? Dalej, Bentz, przyznaj, że ci odbija.
– Wtedy się przekonasz – powiedziała gardłowo, jak jego była żona.
pochyliła nad stołem.
Z wielu powodów nie chciał do niego oddzwaniać. Poczekał do końca zmiany i dopiero
wątpliwości. A w tobie – poczucie winy. Gdyby Jennifer nadal żyła, być może wcale nie
odlotów. Piękna, znajoma twarz.
Bentz gwałtownie otworzył oczy i znalazł się w łóżku. Sam. Serce waliło mu jak oszalałe,
nim zabłyśnie ranna mgła. - Nie! - Wyprostowała się nagle, ręcznik opadł na podłogę. To tylko makabryczny dowcip. Trzęsąc się, próbowała wstać. Nie mogła. Wydawało jej się, że w pokoju pociemniało, przypomniała sobie krew rozmazaną po ścianach... odciski dłoni na futrynie. Plamy na firankach. Lepką kałużę na podłodze. Serca jej łomotało. Waliło jak szalone. W życiu najpiękniejsza bajka musi mieć swój kres. Nie ma szczęścia i radości bez tęsknoty i bez łez. Po policzkach popłynęły jej łzy. W ciemności znów usłyszała słabiutki szept swojej córeczki. - Mamusiu? Mamusiu? Gdzie jesteś? Rozdział 25 Na biurku Reeda wyrosła sterta nieprzeczytanych papierów zawierających dyrektywy i wytyczne szefostwa zwieńczona kubkiem zimnej, zgęstniałej kawy. Reed studiował listę podejrzanych o zabójstwo Josha Bandeaux. Zabójstwo. Z pewnością zabójstwo. Lista była długa. Przeglądał jeszcze raz nazwiska. Wszyscy Montgomery i Biscayne’owie, Naomi Crisman, Maude Havenbrooke Bandeaux Springer, Gil Havenbrooke, Lucille Vasquez, Flynn Donahue, klienci Bandeaux, jego były partner w interesach Al Fitzgerald, przyjaciółka Morrisette Millie Torme... Niemal pół pieprzonego miasta. Jednak większość z nich miała wiarygodne alibi. Jego ludzie pracowali po dwadzieścia cztery godziny na dobę, dokładnie wszystko sprawdzając. Udało mu się zawęzić grono podejrzanych do najbliższych przyjaciół Bandeaux i oczywiście całej rodziny Montgomerych. Odpadła nawet Millie Torme; nie wyraziła co prawda żalu z powodu przedwczesnej śmierci Josha, ale zapewniała, że ten weekend spędziła u swojej schoro-wanej matki w Tallahassee. Okazało się, że mówi prawdę, no, chyba że wszyscy sąsiedzi matki Millie, staruszkowie z osiedla emerytów, to wierutni kłamcy. Millie dała mu do zrozumienia, że Morrisette nie pochwalała jej związku z Joshem Bandeaux. Twierdziła też, że Morrisette nigdy nie romansowała z tym łajdakiem. Ale nie przekonało to nieufnego z natury Reeda. Pojawiła się jednak nowa komplikacja. Niektórzy podejrzani, nawet jeśli życzyliby sobie śmierci Josha Bandyty, nie mieli motywu, żeby zabić Bernedę Montgomery lub przygotować zamach na życie Amandy Montgomery Drummond. A pozostali? Kto to, do diabła, wie? Ponad połowa z nich miała grupę krwi 0, a policja nawet nie była pewna, czy plamy krwi tej grupy znalezione na miejscu zbrodni pochodzą z nocy zabójstwa, czy może były tam wcześniej. Nawet pokojówka, Estelle Pontiac, nie mogła tego stwierdzić z całą pewnością.
opuszczonego placu budowy.
Koperta leżała na kontuarze, zaadresowana tym samym pismem, co poprzednia ze
mnóstwo srebrzystych wozów, we wszystkich odbijało się zamglone słońce, ale żaden z nich
– Długa? Na pięć minut? Pięć godzin? – zapytała. W jego pokoju telewizor migotał
Uspokój się. Jest z policjantką. Kto wie, co je zatrzymało? Może mają problem z